با خودم

با خودم میگم بالاخره یا فردا یا پسفردا میفهمی که چی قراره برات پیش بیاد توی بقیه زندگیت!

خوبه از بلاتکلیفی در میای...

اما بازم اشوبم

اصلا اروم نمیشم...

میترسم

یه بغضی گلومه که خفه ام میکنم

جلو مامان بابام نمیتونم گریه کنم

خدایا میبینی؟ هیچ کس نبوده با رتبه من پزشکی نیاره خواهش میکنم کمکم کن

جلو پدری که تمام ارزوش اینه دخترش پزشک یشه

مادری که میخوام با رشته ای که قبول میشم سر فرازش کنم.

خدایا من ارزش ندارم

اما تو به خاطر امید دل اونام که شده یه کاری کن...